ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ

Δίχως   πανί,   δίχως κουπί αν μας σέρνει ο γιαλός μας.

δίχως άστρο αν μας θέλει η νύχτα,

δίχως ήλιο αν μας καλεί η ημέρα,

που είναι ο κόσμος;

Νικηφόρος  Βρεττάκος 

ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΣΑΣ ΚΙ ΕΛΑΤΕ!!!!

Με ' αυτό το σλόγκαν σας καλούμε όλους  την Τετάρτη 21 Μαρτίου (Εαρινή ισημερία και ημέρα αφιερωμένη στην Ποίηση)να έρθετε με όποιο ποίημα εσείς επιλέξετε  να περπατήσουμε στο Πάρκο της Ακαδημίας του Πλάτωνα και μέσα από την ποίηση να σταθούμε απέναντι στο ρεύμα  της ηττοπάθεια και της κατάθλιψης να ξαναβρούμε τις ξεχασμένες αξίες μας και τα όνειρα μας.

Το θέμα μας:  Πολιτική Ποίηση - Ποίηση της Αντίδρασης .

.Από τον Όμηρο μέχρι τον  Σολωμό και τον Κάλβο ως τον Παλαμά και τον  Καβάφη ως τον Σεφέρη και τον Ρίτσο, από τον Αναγνωστάκη και τον Πατρίκιο ως τους νέους ποιητές στις μέρες μας.

Η ποίηση σε όλες τις εποχές ασχολείται με την πολιτική και μάλιστα με πολλούς τρόπους..

Μικρός λαός και πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια
για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι...

Γιάννης Ριτσος

Συγκέντρωση στην είσοδο του Πάρκου της Ακαδημίας του Πλάτωνα  στην διασταύρωση των οδών  Τηλεφάνους και Μοναστηρίου στις 17.00 ..

Θα περπατήσουμε στο Πάρκο θα νιώσουμε την άνοιξη θα μυρίσουμε το άρωμα της και θα γνωρίσουμε τον Αρχαιολογικό χώρο.

Μέσα στο Πάρκο θα γίνουν τρεις στάσεις και θα διαβάσουμε τα ποιήματα που θα έχουμε φέρει ...;

Στην συνεχεία στο Συνεργαστικό καφενείο θα ακούσουμε σημερινό πολιτικό τραγούδι ...; από νέους δημιουργούς.

 Ώρα έναρξης: 17.00   Είσοδος ελεύθερη

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

Χειρότερο απ' το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου
σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική,
που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ' τον
αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα
πάντα. Λίγο πριν απ' το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να
φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να
Φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας
συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν' απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό
θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ' αναγκαστούμε να ζήσουμε
με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ'
αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνου-
με ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ' εκείνες τις
ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η
πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ' όλα είναι το
δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ
να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών
Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα
νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή
η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ' αναγκαστεί ο
Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο
Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε
και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα
7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο
ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να
ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι
τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του
ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ' αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι
σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ' αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ' ανακαλύψουν
τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10
το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό
Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες
επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να
επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι
το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της
ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με
τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ' αρχίσουμε
να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι
μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο
«εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις
πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που
φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε
πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν' αγαπηθούμε περισσότερο,
ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις
ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε
ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image
makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ' αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά
να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν
ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως
καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν
καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας
εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια
πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση
τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν' αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε
αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε
βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες
άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι
αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ' απολυθούν κάποιοι
απ' αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά
μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι
«Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη
σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες
αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ' αυτές είναι επώνυμες δεν
θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει
τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη
την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι.
Γι' αυτό θέλω να τελειώνουμε.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Σε αυτό το διάστημα της διαδρομής μας που λέμε ζωή δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε.

Αρα γιατι να αφήνουμε τον φόβο να μας κυβερνάει;

Σήμερα το Καπνεργοστάσιο έχει αλλάξει μορφή και έχει δέσει με την περιοχή, τεράστιο σε διαστάσεις επιβλητικό αλλά και ζεστό στον επισκέπτη με χρώματα έντονα , συνεχίζει να παραμένει  σημείο αναφοράς για την ευρύτερη περιοχή και όχι μόνο

Εδώ στη Λένορμαν είναι το  δεύτερο δημόσιο καπνεργοστάσιο της Αθήνας, (το πρώτο στην Αριστοτέλους κάηκε) κτίστηκε από το Ελληνικό Δημόσιο την εποχή που ανθούσε η βιομηχανία κατασκευής σιγαρέττου, για να στεγάσει επιχειρήσεις επεξεργασίας - συσκευασίας καπνού και αποθήκες καπνεμπόρων, αλλά κυρίως για να εξασφαλίσει τον έλεγχο της φορολογίας καπνού. Ο καπνός αποτέλεσε μία από τις σπουδαιότερες καλλιέργειες της ελληνικής υπαίθρου και από την εποχή που φορολογήθηκε, το 1876, υπήρξε πολύτιμη πηγή εσόδων για το ελληνικό κράτος.

Το οικόπεδο, συνολικού εμβαδού 9.085 τ.μ., αγοράστηκε στη συνοικία της Κολοκυνθούς το 1927 και ανατέθηκε στους πολιτικούς μηχανικούς Παύλο Αθανασάκη  και Αντώνη Λιγδόπουλο η εκπόνηση των σχεδίων του. Η έκταση αυτή βρισκόταν στην τότε οδό Κηφισσού, πρώην Κολοκυνθούς και σημερινή Λένορμαν, στη συνοικία της Κολοκυνθού, και σήμερα καταλαμβάνει ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο μεταξύ των οδών Λένορμαν, Αμφιαράου, Λεάνδρου και Κρέοντος. Η ανάγκη για την κατασκευή του έγινε επιτακτική το 1928, μετά την πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στο καπνεργοστάσιο της οδού Αριστοτέλους η οποία και το κατάστρεψε ολοκληρωτικά. Η εργολαβία του νέου κτηρίου ανατέθηκε στον πολιτικό μηχανικό Ν. Γαβαλά .

Στο ισόγειο εγκαταστάθηκαν βιομηχανίες κοπής και συσκευασίας καπνού, η διεύθυνση και το τελωνείο. Στον όροφο τοποθετήθηκαν βιομηχανίες παραγωγής τσιγάρων και πούρων, ενώ λειτουργούσαν παράλληλα δύο αίθουσες εστιατορίου για τους εργαζόμενους. Το υπόγειο χρησιμοποιήθηκε ως χώρος αποθήκευσης καπνού, με τη διαμόρφωση 14 ανεξάρτητων αποθηκών που είχαν πρόσβαση από τον περιφερειακό περίβολο του κτηρίου. Στο δώμα είχε προβλεφθεί κατοικία για τον φύλακα του κτηρίου, στην οποία εγκαταστάθηκαν τελικά από το 1951 οι οικογένειες των διευθυντών της Εφορίας Καπνού.

Πρόκειται για ένα αξιόλογο δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής της εποχής του, με υπόγειο και δύο ορόφους , περιμετρικά γύρω από ένα αίθριο με  τζαμωτό στέγαστρο. Εδώ  στεγάστηκαν πανω από 20 καπνοβιομηχανίες. Το Καπνεργοστάσιο στέγαζε μικρούς καπνοβιοτέχνες της  μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Σχετικά γρήγορα όμως, με την επικράτηση των ιδιωτικών καπνεργοστασίων και του μηχανοποίητου σιγαρέττου, μειώθηκε η ζήτηση των χώρων του κτηρίου, γεγονός που οδήγησε στην υπολειτουργία του και στην εισαγωγή νέων χρήσεων. Από το χώρο του Καπνεργοστασίου, σχεδόν το Ό του κτηρίου, παραχωρήθηκε από το 1938 και επί σειρά ετών στη Στρατιωτική Υπηρεσία Αθηνών, η οποία στέγασε ανάλογα με τις ανάγκες κάθε εποχής την Υγειονομική Υπηρεσία Στρατού, τη Στρατιωτική Καπνοβιομηχανία, στρατιωτικές φυλακές (1945-46), κατοικίες προσφύγων από τη Ρουμανία (1952) κ.ά.

Η Στρατιωτική Υπηρεσία θα αποχωρήσει οριστικά τον Ιούλιο του 1963, αλλά και πάλι μεγάλο μέρος του κτηρίου θα διατεθεί σε διάφορες υπηρεσίες του Δημοσίου, άσχετες με την καπνική χρήση, όπως υπηρεσίες της Προεδρίας της Κυβερνήσεως, του Υπουργείου Οικονομικών και της Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδος.

Το κτήριο διατηρήθηκε διαχρονικά σε καλή κατάσταση. Οι φθορές που προκλήθηκαν από τη λεηλασία του μετά την αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων κατοχής, από τους εξαγριωμένους πολίτες καθώς και από το βομβαρδισμό του από την εγγλέζικη αεροπορία κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, ήταν σχετικά μικρές και αποκαταστάθηκαν γρήγορα. Σταδιακή ανακαίνιση του κτηρίου πραγματοποιήθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων το 2000, στην οποία περιλαμβάνονταν εργασίες ενίσχυσης του φέροντος οργανισμού, αποκατάστασης των όψεων και των εσωτερικών χώρων των ορόφων.

Το 1987 με πρωτοβουλία των συλλόγων γονέων των 60, 162, 56 και 67 Δημοτικών σχολίων και την στήριξη των κατοίκων ζητούσαμε από την βουλή των Ελλήνων και το Δήμο Αθηναίων να ξεκαθαρίσει το καθεστώς στο Καπνεργοστάσιο και να δοθεί το αίθριο στους πολιτιστικούς συλλόγους για την ανάπτυξη πολιτιστικών δραστηριοτήτων και να στεγαστεί κι ένα μουσείο καπνου, μαζεύτηκαν περίπου 800 υπογραφές οι οποίες και κατατέθηκαν στο τότε Δήμαρχο Μιλτιάδη Έβερτ και στον πρόεδρο της Βουλής.

Από την Βουλή των Ελλήνων μας απάντησαν εγγράφως ότι δεν μπορούν να το παραχωρήσουν γιατί υπήρχαν εκεί αρχεία πολύ μεγάλης αξίας. 

Το 1989, το καπνεργοστάσιο, χαρακτηρίστηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο, με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού (ΥΠΠΠΟ/ΔΙΛΑΠ/2052/36197/4.8.1989). Την ίδια χρονιά περιήλθε στην κυριότητα της Βουλής των Ελλήνων και στους χώρους του εγκαταστάθηκε ήδη μέρος της Βιβλιοθήκης της Βουλής,

Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν εκεί οι πλούσιες συλλογές της Μπενάκειου Βιβλιοθήκης, εφημερίδες και περιοδικά από το 18ο αιώνα έως σήμερα και χιλιάδες μικροταινίες με σπάνιο αρχειακό υλικό - ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά, Εφημερίδα της Κυβερνήσεως κ.ά. Μια βιβλιοθήκη ανεκτίμητης αξίας που δεν είναι δανειστική, αλλά μπορεί όποιος θέλει να την  επισκέπτεται με την ταυτότητα του. Ακόμη μπορεί όποιος θελει να πάρει ηλεκτρονικό υλικό.

Εδώ ο επισκέπτης θα μπορεί να βρίσκει μεταξύ των άλλων και  συλλογές:

- Πληροφοριακή συλλογή, που  καλύπτει τις εκπαιδευτικές ανάγκες των νέων της ευρύτερης περιοχής,
- Συλλογή ελληνικής λογοτεχνίας, η οποία  περιλαμβάνει τη λογοτεχνική παραγωγή από το 1994 και μετά και  εμπλουτίζεται συνεχώς με τα νέα βιβλία, τα οποία θα αποκτά η Βιβλιοθήκη της Βουλής,
- Συλλογή ξενόγλωσσης λογοτεχνίας, η οποία Θα καταρτισθεί όπως και η ελληνική,
- Παιδική συλλογή, η οποία  αποτελείται από 3.000 τίτλους βιβλίων.

Ο αριθμός των τίτλων που απαρτίζουν τις συλλογές του αναγνωστηρίου είναι περίπου 20.000.

Οι συλλογές θα ανανεώνονται διαρκώς, ενώ ταυτόχρονα θα αποσύρονται οι παλαιότερες στα κλειστά βιβλιοστάσια, αλλά πάντα θα είναι στη διάθεση του κοινού.

Οι συλλογές της ελληνικής και της ξενόγλωσσης λογοτεχνίας θα λειτουργούν και ως δανειστικές. Παράλληλα, στα αναγνωστήριο υπάρχουν  υπολογιστές με πρόσβαση στο Διαδίκτυο.

· Μπενάκειος Βιβλιοθήκη — Παλαιό Καπνεργοστάσιο (Λένορμαν 21

Ώρες λειτουργίας

Καθημερινά 9:00-14:30, Σάββατο 9:00-13:30

Επικοινωνία

Τηλέφωνα : 210 510 26 04, 210 510 20 34

    Fax : 210 510 20 50

 Πηγές:

news.in.gr

http://www.monumenta.org

Τα Χριστούγεννα φέτος είναι πολύ διαφορετικά δεν υπάρχει αυτό το άρωμα και οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν την θλίψη τους να μεγαλώνει ...

Στο μυαλό μας έχουμε εικόνες με την τέλεια γιορτινή ατμόσφαιρα με τους ανθρώπους που αγαπάμε, την οικογένεια και τους φίλους, τα πάρτυ, τα πλούσια γεύματα και τα δώρα

Εικόνες που δεν ανταποκρίνονται πάντα στην πραγματικότητα ...δεν φτάνει η τηλεόραση να μας λέει για τα μενού των μεγάλων εστιατορίων ή τα υπέροχα ρεβεγιόν 

Η πραγματικότητα είναι πολύ μακριά από αυτό.

Τα χαράτσια, η ανεργία, οι υπερβολικοί φόροι και οι περικοπές ακόμη και των πιο μικρών μισθών έχει φέρει τους ανθρώπους σχεδόν σε αδιέξοδο.

Πολλές οικογένειες δεν διαθέτουν τα χρήματα για τα βασικά τρόφιμα, πόσο μάλλον τα χρήματα για την  αγορά δώρων για να γιορτάσουν με τον τρόπο που θα ήθελαν.

Η πραγματικότητα μπορεί να μην είναι αυτή που θα έπρεπε να είναι, αλλά εάν συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι αυτό που ζούμε δεν είναι τόσο ικανοποιητικό και συγκρινόμαστε με εικόνες τελειότητας, τότε η απογοήτευση και η θλίψη μας θα μεγαλώνει.

Έχουμε τα χαμόγελα των παιδιών μας ή των ανθρώπων που αγαπάμε και την διάθεση να μην αφήσουμε να μας διώξει η όποια δυσκολία την αισιοδοξία μας ..

Τα στερεότυπα των τέλειων Χριστουγέννων δηλαδή το «πώς θα έπρεπε να είναι»  μάλλον μας χαλάνε ακόμη και τις πιο απλές στιγμές μας, λίγη ξεκούραση, ένα ποτήρι κρασί, έναν όμορφο λόγο από καρδιάς μια ζεστή καλημέρα και ένα αληθινό χαμόγελο ... αυτά είναι που όλοι χρειαζόμαστε

Δεν θέλω σήμερα να σκέφτομαι αυτά που δεν έχω  αλλά όλα αυτά που υπάρχουν ήδη στη ζωή μου και νιώθω ευγνωμοσύνη γιαυτά.

ΔιάρκειαΣεμιναρίου: 10 συνεδριάσεις των 2 ωρών

Εισηγήτρια: Έλενα Σιούτη

THE OPEN MIC !

Πρώτος Διαγωνισμός κωμικού μονολόγου

(1^ο Φεστιβάλ stand up comedy)

Μουσική σκηνή ΑΥΛΑΙΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011, ώρα 21.30

 THE OPEN MIC !

Πρώτος Διαγωνισμός κωμικού μονολόγου (1^ο Φεστιβάλ stand up comedy) διοργανώνεται

από  το Πολύτροπο Τέχνης σε συνεργασία με το  COMEDY LAB,  με παραστάσεις γεμάτες γέλιο!!

Με σύνθημα:

 «Αν έχεις όνειρο να ανέβεις στη σκηνή, αν έχεις όμορφη τρέλα και σου αρέσει η επικοινωνία με τους ανθρώπους και η κωμωδία, γράψε ένα κείμενο και έλα να μας το παρουσιάσεις με τον δικό σου τρόπο».

Οι ακροάσεις έγιναν στο χώρο του Πολύτροπου Τέχνης από τον Μάρτιο έως τον Οκτώβριο2011. Ολοκληρώθηκε η διαδικασία επιλογής και όσοι προκρίθηκαν θα διαγωνιστούν μπροστά στην κριτική επιτροπή και στο κοινό στις 14 Νοεμβρίου 2011 στη Μουσική σκηνή Αυλαία.

To 1o Festibal θα πλαισιωθεί από επαγγελματίες του χώρου καθώς και  από γνωστούς Έλληνες τραγουδοποιούς και κωμικούς που θα βάλουν την δική τους πινελιά.

·        Γιώργος Χατζηπαύλου

·        Guest  το συγκρότημα ΚΟΛΕΚΤΙΒΑ

·        Ο Λάμπρος Φισφής και οι ομάδα του «ΚΑΨΤΕ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ»

Την Δευτέρα 14 Νοεμβρίου στη μουσική σκηνή Αυλαία, οι συμμετέχοντες θα μας παρουσιάσουν τη δουλεία τους, θα ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός stand up comedy και θα γίνει η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΝΙΚΗΤΩΝ .

Την εκδήλωση θα παρουσιάσει ο Γιώργος Χατζηπάυλου

Τα μέλη της κριτικής επιτροπής  είναι: η Μπέσσυ Μάλφα, η Καίτη Μανωλιδάκη,

ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, ο Κωνσταντίνος Ζουγανέλης (από τους Berger), O Λάμπρος Φισφής, ο Tζώρτζης Ποφάντης και ο Πάνος Χρυσοστόμου από το ραδιόφωνο της ΕΡΤ

Οι Νικητές του διαγωνισμού θα πάρουν μέρος σε μια παράσταση κωμικού μονολόγου

(Stand up comedy) με gest τους επαγγελματίες Λάμπρο Φισφή, Γιώργος Χατζηπάυλου

και Κωνσταντίνο Ραβινιοτόπουλο

στην Αθήνα κάθε Τρίτη στο Αγγέλων Βήμα με τον τίτλο «Τρίτες για γέλια»,

και σε μια μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.

Σε κάθε πόλη εκτός από την παράσταση stand up comedy θα γίνεται ένας μικρός διαγωνισμός με συμμετοχές από ταλαντούχους νέους της κάθε περιοχή σε αυτό το είδος της κωμωδίας.

Το stand up comedy είναι ένας συνδυασμός: ένα έξυπνο κείμενο, ένας χαρισματικός άνθρωπος, ένα μικρόφωνο. Είναι τέχνη με κανόνες - εξαιρέσεις και  πολύ μα πολύ γέλιο!!!!!

Σε συνεργασία με το http://www.comedylab.gr

info@comedylab.gr

Τον τελευταίο καιρό στην γειτονιά μας συμβαινουν συχνά, επεισόδια για να εξαπλώνεται ο φόβος και ο τρόμος παντού.

Τυχαίο;  δεν νομίζω.

Φόβος είναι η κατάλληλη λέξη ... αυτόν χρησιμοποιούν ...και το μήνυμα που θέλουν να σου περάσουν είναι: μην προκαλείς κανενός είδους αναταραχή και θα σου επιτραπεί να συνεχίσεις να σέρνεσαι. Τον φόβο τον προκαλούν όσοι ελέγχουν την εξουσία. Όλα αυτά τα χρόνια με την εναλλαγή φόβου και οικονομικών προσφορών, χωρίς να το καταλάβουμε καλα καλά,   δώσαμε μερικές από τις ελευθερίες μας  ως αντάλλαγμα για την υπόσχεση ότι θα μπορέσουμε να έχουν ευημερία και ασφάλεια κάτι που ξέρουν πολύ καλά να μας δείχνουν πως κινδυνεύουμε να χάσουμε και όλα αυτά στο όνομα της Δημοκρατίας.

Όλα αυτά ξέραμε ότι συμβαίνουν σε απολυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπου η διακυβέρνηση του φόβου είναι η κύρια μέθοδος για την διασφάλιση του ελέγχου από το καθεστώς, αλλά σε χώρες όπου οι πολίτες απολαμβάνουν προσωπικές ελευθερίες δεν υποψιαζόμαστε ότι παίζεται το πιο βρώμικο παιχνίδι. Ε! δεν έχουμε παράπονο μας ... έχουν αφήσει κάποιες ελευθερίες και ελπίζω να συμφωνήσετε μαζί μου ... ελεύθερη μετακίνηση, προσωπική περιουσία, και φυσικά την ελευθερία να κερδίσουμε και να ξοδεύουμε χρήματα.

Η « δημοκρατία» εδώ έχει την δική της  έκδοση: Πρόσφερε στους πολίτες αγαθά και άνετη ζωή και θα σταματήσουν να ενδιαφέρονται για αξίες όπως η ελευθερία, η ισότητα και η αλληλεγγύη, θα σταματήσουν να ενδιαφέρονται για το ποιος και πως κυβερνά. Έτσι καθώς η προσοχή των πολιτών απορροφάται από τον υπερκαταναλωτισμό, η άρχουσα τάξη διαχειρίζεται απρόσκοπτα το κράτος όπως επιθυμεί.

Το τέλος του ψυχρού πολέμου υπήρξε μια νίκη του καπιταλισμού και όχι της δημοκρατίας. Πριν, η δύση ανταγωνιζόταν ένα μνημειώδες δυσλειτουργικό οικονομικό σύστημα, τώρα όμως η δημοκρατία έχει να αντιμετωπίσει ένα δυσκολότερο αντίπαλο που αντικειμενικά αποδίδει ικανοποιητικά στον οικονομικό τομέα. Μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνου υπήρξαν πανηγυρικές αναφορές ότι η δημοκρατία εξαπλώνεται σε συνδυασμό με τη εξάπλωση της ελεύθερης αγοράς, επειδή υπήρχε η πεποίθηση ότι καθώς οι πολίτες αποκτούσαν οικονομική ανεξαρτησία θα άρχιζαν να απαιτούν καλύτερη διακυβέρνηση και περισσότερες προσωπικές και κοινωνικές ελευθερίες.

Αντίθετα όμως ... παρατηρείται το φαινόμενο ότι καθώς οι περισσότεροι πολίτες βελτιώνουν το βιοτικό τους επίπεδο, αρχίζουν να αδιαφορούν για την πολιτική κατάσταση της χώρας τους. Προφανώς ο υπερκαταναλωτισμός έχει αναδειχθεί ως το αποδοτικότερο αναισθητικό. Οι παραπάνω συμβιβασμοί πραγματοποιήθηκαν ως μέτρα ενάντια σε μια διαφαινόμενη απειλή κατά της ασφάλειας και της ευημερίας.

Αλλά σε τι αποφάσεις θα μας οδηγήσει αυτή η τάση, όταν η απειλή γίνει πραγματικότητα; Μήπως θα εμφανιστεί κάποιος που θα αρπάξει και τις τελευταίες μας ελευθερίες για να μας προσφέρει ένα σχέδιο διάσωσης;

Όλα αυτά μας  οδηγούν στο να αναρωτηθούμε αν τα χειρότερα έπονται, και αν η σημερινή κατάσταση είναι απλά μια προετοιμασία για τον τελικό ευνουχισμό της συνείδησής μας.

Σκέψεις από  το βιβλίο του John Kampfer   

«Ελευθερία προς Πώληση»

νομίζω οτι ταιράζουν απόλυτα σε αυτό που συμβαίνει

και καλό θα ήταν να αρχίσουμε όλοι να το καταλαβαίνουμε...

"Ο Hegel  είχε πει πως στην κλασική Ελλάδα, η παιδεία, η καλλιέργεια του ατόμου ξεκινούσε από τον άμεσο αισθητό κόσμο και έκανε το άτομο "εξετάζοντας και δοκιμάζοντας κάθε τμήμα της ανθρώπινης ζωής, φιλοσοφώντας πάνω σ' οτιδήποτε συναντούσε" να υψώνεται σ' ένα κόσμο ιδεών "συνυφασμένο με την ανθρώπινη ζωή". Αντίθετα "στους μοντέρνους καιρούς, το άτομο βρίσκει προετοιμασμένη την αφηρημένη σκέψη", ζει μέσα σ' ένα κόσμο αφηρημένων σκέψεων μές στον οποίο έχουν αποκρυσταλλωθεί και στερεοποιηθεί οι διακρίσεις και οι αντιθέσεις που δημιούργησε το έργο της νόησης..."

Τι θέλουμε; Να είμαστε δήθεν και να προσέχουμε τους «καλούς μας» τρόπους;   ή να βάλουμε το μαχαίρι μέχρι στο κόκκαλο;

Οι φίλοι με κοιτάζουν λοξά και προσπαθούν να εξηγήσουν το «κόλλημα μου» με την Ακαδημία του Πλάτωνα θα προσπαθήσω λοιπόν όσο μπορώ να τους πω δυο λόγια από καρδίας για τον τρόπο που επιδρά σε μένα όλο αυτό το μεγαλείο.Τόσα χρόνια που ασχολούμαι με νέους ανθρώπους κατάλαβα ότι έχουμε δώσει μεγάλο βάρος στην εκπαίδευση και έχουμε ξεχάσει την παιδεία έτσι όπως εννοούσαν την παιδεία στην Ακαδημία του Πλάτωνα και στα άλλα κέντρα της Αρχαιότητας.

Πάντα με τριβελίζει το ερώτημα ... γιατί αφού έχουμε μια τέτοια παράδοση δεν υπάρχει σήμερα καμία φροντίδα για την παιδεία, την διαμόρφωση συνειδήσεων με ηθικές αξίες; (ηθική με την έννοια του Πλάτωνα». Ψάχνεις με το φανάρι για να βρεις στα εκπαιδεύτηκα μας ιδρύματα κριτική σκέψη και φιλοσοφική στάση με την έννοια της εξέλιξης του ανθρώπου προς το τέλειο. Είναι σαν μια αρρώστια από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο που κάνεις δεν έχει διάθεση να θεραπεύει .

Σήμερα βλέποντας όλα όσα γίνονται μέσα μας και γύρω μας παθητικά (ως πρόβατα σε κοπάδι) αναρωτιέμαι  που είναι η κριτική στάση μας απέναντι στον ευτελισμό της κοινωνίας και κατ επέκταση της πολιτικής ζωής; Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που μας χαρακτηρίζει ως ανθρώπους; Είμαστε  σε θέση να επιλέξουμε ανάμεσα στον άνθρωπο των αξιών και τον άνθρωπο της οικονομίας; Η ζωή αξίζει για να τη ζήσουμε; ας αρχίσουμε από τον προβληματισμό αυτό σε μας τους ίδιους.

Στην εποχή της οικονομικής κρίσης που διανύουμε αυτό που θα μας σώσει ... είναι να σκεφτούμε ότι είναι εξουθενωτικό να προσπαθούμε να γίνουμε πλουσιότεροι και να καταλήγουμε φτωχότεροι. Αν γίνουμε πλουσιότεροι στην ψυχή και ανοίξουμε τους ορίζοντες της σκέψης μας ίσως Καταφέρουμε να γίνουμε και πλούσιοι όχι μόνο σε αποθέματα ψυχής άλλα και οικονομικά γιατί θα ξέρουμε το γιατί και το σε τι θα μας χρησιμεύει ο πλούτος.

Είμαι ελεύθερος ... τι σημαίνει αλήθεια αυτό σήμερα;

Μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι σε μια κοινωνία  που δρα κάτω από συγκεκριμένους νόμους;

Μόνο αν έχoέχουμε κι εμείς συμμετοχή στην δημιουργία των νόμων και ξέρουμε και έχουμε συμφωνήσει τον τρόπο που στήθηκε ο κανονισμός (νόμος)

Όμως από τη στιγμή που οι άνθρωποι πιστεύουν  πως πηγή κάθε όμορφου και κάθε δικαίου πάνω στη Γή είναι ο Θεός πως τους νόμους τους δημιούργησε ο Θεός και είναι Ιεροί  ... αμέσως  γίνονται θεσμοί και θεωρούνται απαραβίαστοι και κάνεις δεν μπορεί να τους αμφισβητήσει. Είναι δυνατόν ένας ΘΕΟΣ να είναι άδικος;

Εδώ αρχίζει η υποδούλωση, οι άνθρωποι δεν μπορούν να είναι Θεοί, δεν μπορούν να αποφασίζουν ούτε να συμμετέχουν στην δημιουργία των νόμων. Μπορούν μονό να ασχολούνται με δευτερεύοντα πράγματα.Δεν μπορούν να κρίνουν τι είναι καλό και τι κακό, τι είναι δίκαιο και τι άδικο, τι είναι αληθές και τι ψευδές. Αυτή ήταν η μοίρα της κοινωνίας επί χιλιετίες.

Η μεγάλη ρήξη έγινε για πρώτη φορά στην Αρχαία Ελλάδα με τη φιλοσοφία και ξανά ξεκίνησε για δεύτερη φορά στη Δυτική Ευρώπη με το μεγάλο  εργατικό κίνημα αλλά και πάλι δημιουργήθηκαν μόνο  κάποιες ελευθερίες. Όμως ακόμη και αυτές οι μικρές ελευθερίες σήμερα μοιάζουν να έχουν εξουδετερωθεί.  Σήμερα  η απάθεια, ο κυνισμός και η ανευθυνότητα ολοένα επεκτείνονται. Με την οργή από μόνη της  δεν υπάρχει λύση.. ο Θεός από τη μία και η χειραφέτηση των μαζών χωρίς παιδεία από την άλλη, μόνο το κεφάλαιο βοηθάει να γίνει πιο ισχυρό κι εμάς πιο εξαθλιωμένους.

Το κίνημα της αυτονομίας πρέπει να ξανά ξεκινήσει και να προσπαθήσει να εγκαθιδρύσει μιαν αληθινή δημοκρατία. Μια δημοκρατία όπου όλοι θα συμμετέχουν στη ρύθμιση και τον καθορισμό των κοινωνικών δραστηριοτήτων. Και αυτό είναι το μόνο πολιτικό πρόσταγμα, για το οποίο αξίζει τον κόπο να εργαστούμε και να αγωνιστούμε. Σε αυτή τη κατεύθυνση ας αρχίσουμε να δουλεύουμε αρχίζοντας ο καθένας από τον εαυτό του.